Równość końcówek, nierówność rozsądku

Kiedyś człowiek otwierał gazetę i czytał: „Poszukiwany stolarz z doświadczeniem”. Rzecz jasna, wiadomo było, że chodzi o kogoś, kto potrafi trzymać młotek w dłoni, a nie w teorii. Dziś jednak, w imię postępu i równości, ogłoszenie brzmi: „Poszukiwana osoba do prac stolarskich”. Brzmi poprawnie, bezpiecznie i tak trochę… jak zapowiedź castingu do programu „Majsterkuj z godnością”.

Ministerstwo Pracy, w poczuciu misji, postanowiło więc poprawić język – bo przecież język, jak wiadomo, jest winien wszystkiemu. To on dyskryminuje, segreguje, uprzedmiotawia. Jak się człowiek dobrze zastanowi, to pewnie nawet „człowiek” brzmi zbyt męsko, więc może lepiej byłoby „osoba ludzka w ujęciu egalitarnym”.

I tak oto przedszkolanka staje się „osobą do opieki nad dziećmi”, pielęgniarka „osobą wykonującą czynności pielęgnacyjne”, a elektryk – o, tu uwaga – „osobą do prac elektrycznych”. Słowo „specjalista” jeszcze ocalało, ale tylko w przypływie dobrego humoru legislatora. Bo specjalista brzmi za bardzo fachowo, a fach to dziś sprawa ryzykowna — może urazić tych, co fachu nie mają, ale też chcieliby czuć się specjalistycznie.

Zabawne, że państwo, które nie potrafi naprawić windy w urzędzie, zajmuje się naprawianiem słów. Może dlatego, że słowa nie piszą skarg, nie mają związków zawodowych i nie domagają się trzynastki. Łatwiej poprawić końcówkę niż gospodarkę.

A pracodawca? Ten, który ośmieliłby się napisać, że szuka „stolarza” albo – nie daj Boże – „kobiety do opieki nad dziećmi”, stanie się natychmiast kimś w rodzaju lokalnego wroga postępu. A przecież to on płaci, on wie, kogo potrzebuje i on ponosi konsekwencje złego wyboru. Ale prawo ma teraz większe serce niż rozsądek, więc decydować nie wolno.

Bo, jak mawiał pewien klasyk, socjalizm jest mistrzem w rozwiązywaniu problemów, które sam stworzył. Dziś zresztą nie trzeba już nawet socjalizmu – wystarczy urzędnik z dobrymi intencjami i nadmiarem czasu.

Nie zdziwię się, jeśli za parę lat w rubryce ogłoszeń zobaczymy: „Osoba do czynności zarobkowych w zakresie bliżej nieokreślonym”. Bezpieczne, neutralne, bezzębne. A my – osoby czytające – zrozumiemy po swojemu. Bo w końcu, jak by nie patrzeć, zwykły rozsądek to też zawód deficytowy.

Idą mrozy do nawet –9 stopni.
A w naszym mieście Iławie nie ma ani noclegowni, ani ogrzewalni.
Są za to ludzie. Prawdziwi ludzie.
Którzy tej nocy nie zamkną za sobą drzwi ciepłego mieszkania.
Którzy śpią w pustostanach, na klatkach, w ruinach, pod kocem albo kartonem.
Którzy marzną.
Którzy boją się zasnąć, bo nie wiedzą, czy się obudzą.
My rozumiemy, że przy wysokich zarobkach Burmistrza Iławy łatwo jest mówić o „strategiach”, „wizjach” i inwestycjach za miliony. Łatwo planować, gdy siedzi się w cieple, z kaloryferem pod ręką i spokojem w głowie.
Ale nie wszyscy żyją w takim komforcie.
Panie Burmistrzu, czy naprawdę w mieście, które stać na kolejne drogie projekty, nie stać na jedno ciepłe miejsce dla ludzi w kryzysie bezdomności?
To są święta. Czas, w którym szczególnie głośno mówi się o empatii, solidarności i człowieczeństwie.
A tymczasem w Iławie ludzie będą tej nocy walczyć z mrozem.
Nie prosimy o luksusy.
Prosimy o ciepło.
O bezpieczeństwo.
O minimum godności.
Zamiast kolejnych wizualizacji i przecinania wstęg — pomyślcie o tych, którzy dziś nie mają gdzie się ogrzać.
Bo miasto to nie inwestycje.
Miasto to ludzie.

Nagłośnijcie patologię kontrolowania trzeźwości w kluczowych miejscach i tak już zakorkowanej Iławy. Jak można dodatkowo zablokować główną drogę wylotową z Iławy na Lubawę na obwodnicy? [średnicowej].

Jadę codziennie do pracy z Gajerka na Lubawską. [...] Całe miasto jest sparaliżowane. Popieram akcje badania trzeźwości, ale no nie w ten sposób o takiej porze i na głównej drodze...

Niedawno policjanci wpadli na taki sam cudowny pomysł na Dąbrowskiego przy zjeździe do hotelu Tiffi. Ale po co? Bez sensu taka łapanka. Stoisz w korku od znaku "Szałkowo" w stronę Iławy... Toć jak ktoś jest pijany to ma tam po drodze 100 dróg ucieczki w bok. Po co więc dodatkowe blokowanie ruchu na zapchanym rondzie Tiffi? Gdzie sens? Gdzie logika?

[...] Nagłośnijcie ten absurd to może użyją głowy [...] i postawią kilku policjantów z alkomatem i te kontrole będą szły o wiele szybciej, a nie tylko jeden chłop chodzi z fujarką do dmuchania i kontroluje każdego, blokując i tak już zakorkowany ruch...

Przyspieszyliśmy!

Wydanie świąteczne gazety KURIER IŁAWSKI – wyjątkowo już od poniedziałku 22 grudnia – w najlepszych sklepach regionu!

https://www.kurier-ilawski.pl/pierwsza

Wesołych Świąt!

Odnośnie wpisu numer: 48157

Po mieście Iławie nawet spacerowanie na przejściach przynosi problem. Kto pierwszy - pieszy czy raczej samochód? Owszem dobrze byłoby żeby jeden drugiego nie zahaczył.
Widziałem nie jeden raz takie sytuacje, że pieszy dał pierwszeństwo samochodowi, a tenże się też zatrzymał. I tu wychodzi kultura u jednego i drugiego. Dałbym pierwszeństwo kierowcy.
OBYM DOŻYŁ TEJ POCIECHY, BY W IŁAWIE DOJŚĆ POD STRZECHY.

Odnośnie wpisu numer: 48141

Najlepsze w tej naszej Gminie Kisielice jest to, że Halik wykonuje swoją robotę za którą ma płacone a Pani burmistrz wręcza mu kwiaty i to z naszych podatków, bo z tego się głównie gmina utrzymuje.
Za co?
To należy do jego obowiązków. Czemu za dobrą pracę w gminie Pani burmistrz nie wręcza innym swoim pracownikom kwiatów jak dobrze pracują? Też im się należy.

Odnośnie wpisu numer: 48163

📢 IŁAWA przyjęła budżet na 2026 rok, ale czy ktoś na serio myśli o przyszłości miasta?

Radni przegłosowali budżet miasta, który… znów jest głęboko deficytowy. Zaplanowane dochody to 258,6 mln zł, wydatki 275,3 mln zł, a deficyt aż 16,7 mln zł. To nie jest drobna niedogodność – to systemowy problem, który się pogłębia.

Dlaczego mamy powody do obaw:
🔹 Radna Ewa Jackowska alarmuje, że Iława wchodzi w stan narastającej nierównowagi finansowej – dług miasta ma wzrosnąć do ok. 80 mln zł (z 36 mln w 2018 r.).
🔹 Budżet jest permanentnie deficytowy (oprócz jednego roku), co oznacza, że problemy odkładamy na przyszłość i podnosimy koszty dla mieszkańców poprzez podatki i opłaty.
🔹 Komisja budżetowa wskazuje na zawyżone prognozy dochodów i ignorowanie głosu mieszkańców w propozycjach budżetowych.

Tymczasem burmistrz twierdzi, że:
✅ dług jest „bezpieczny” na poziomie ~30% dochodów,
✅ rekordowe 47,8 mln zł na inwestycje to sukces władz.

🤔 Ale jak można to nazywać sukcesem, skoro ciągle zadłużamy się więcej, zamiast planować spójną ścieżkę wyjścia z deficytu?
🤔 I dlaczego inwestycje uzależnione są od kredytów, a nie realnych zrównoważonych finansów?

Mówią o rozwoju, ale:
🚫 Nie ma planu na wyjście z zadłużenia,
🚫 Nie uwzględniono większości wniosków mieszkańców,
🚫 Lokalne potrzeby obywateli są ciągle na drugim planie.

Pytanie do Was:
📍 Czy naprawdę tak ma wyglądać odpowiedzialne zarządzanie finansami Iławy?
📍 Czy budżet miasta ma być tylko papierkiem potwierdzającym zadłużanie się bez perspektywy?

👉 Warto, żebyśmy zaczęli pytać o konkrety i realne rozwiązania, a nie tylko piękne liczby i PR-owskie frazesy.

Mam kilka pytań co do Forum Kuriera.
[...]
1. Czemu blokujecie i cenzurujecie wpisy?
2. Według jakiego regulaminu lub zbioru zasad dokonujecie selekcji?
3. Dlaczego niektóre wpisy są edytowane i poprawiane?
[...]

Koszyk świątecznych zakupów podrożał średnio 20% (rok do roku).
Przykładowe wzrosty:
- kawa mielona +50%
- czekolada mleczna +35%
- margaryna +25%
- sok pomarańczowy +30%
- ryba karp +22%

Tzw. wyrok, odbierający suwerenność państwu polskiemu i jego organom konstytucyjnym oraz uzurpujący sobie nadzwyczajne prawa decydowania o Polsce, sędziowie TSUE mogą sobie wsadzić w swoje bolszewickie dupy.
A każdy Polak, który ten wyrok popiera, to renegacka szumowina. I tyle...

Odnośnie wpisu numer: 48103

Zwracam się z prośbą do radnych o ustalenie sprawiedliwego funduszu dla rencistów i emerytów.
Niech te pieniądze trafiają do wszystkich, bo obserwując całą naszą Gminę korzystają tylko nieliczni.
W większości Gmin raz w roku paczki trafiają do każdego seniora. Miłe to, że się spotykają ale wystarczy kawka, reszta za własne pieniądze. Seniorzy również są niesamodzielni, schorowani i przez władzę po prostu zapomniani. Od kilku lat te same twarze korzystają z darmowego jedzenia.
Proszę się temu delikatnie przyjrzeć i podjąć sprawiedliwą decyzję. Sołtysi w ościennych Gminach jeżdżą po całych wioskach i raz w roku zawożą symboliczne paczki żeby Ci ludzie nie poczuli się zapomniani.

Odnośnie wpisu numer: 48154

2000 roku zamknięto drugą linię kolejową na trasie:
Iława – Nowe Miasto – Brodnica. [...]

Odnośnie wpisu numer: 48151

[...]
Zimy z 2-metrowymi zaspami nie mieliśmy od 47 lat [...], bo wtedy opóźnienia sięgały nawet 48 godzin, sam tego doświadczyłem wracając z Iławy do Prabut. [...]

Odnośnie wpisu numer: 48152

[...] Holandia i Dania są pierwszymi w świecie pod względem kultury rowerowej. Jedna osoba miewa po kilka rowerów różniej maści, jak jazda na koniu.
A gdyby tak w Polsce paliwo poszło w górę tak na 20 złociszy za litr? Zresztą wystarczyłoby po tej Iławie poruszać się na nogach, czyli "Per pedes apostolorum" ["Pieszo, na wzór apostołów"].

Platformersi cali podjarani, że pociągi wróciły na prowincję, bo przywrócili stare trasy: Brodnica, Rypin, Jabłonowo Pomorskie, Ciechocinek, Kwidzyn.
Czy pamiętają, kto rządził [25] lat temu, gdy pociągi likwidowano?

Odnośnie wpisu numer: 48151

Jest zima, zaspy 2-metrowe. Stoimy na stacji Iława Główna.
Godzina 12:25.
Megafon zapowiada: Pociąg osobowy z Warszawy do Gdańska będzie na stacji za godzinę, ale ten wczorajszy.

Odnośnie wpisu numer: 48150

Hola hola!
Jeśli w domu mamy samochód, to nie jest on konieczny ani wszystkim z rodziny, ani wszędzie.
Podobnie winno być w Ratuszu.
Rankiem widzę, jak samochód za samochodem ciągnie do miasta, do szkoły przez młodzież. I na dodatek pusty, bo z jedną osobą, uczniem.
A GDZIE ROWERY?
I do Ratusza, i do szkoły.
[...]
I co wy na to?

Kawał z czasów komuny.

Komunikat na dworcu kolejowym:
- Informacja dla podróżnych. Pociąg do Warszawy odjedzie o godzinie jedenastej czterdzieści osiem.
- Informacja dla milicjantów. Pociąg do Warszawy odjedzie o godzinie jeden jeden cztery osiem.
- Informacja dla zomowców i ormowców. Pociąg do Warszawy odjedzie o godzinie pałeczka pałeczka krzesełko bałwanek.

Bałagan zamiast racjonalnego gospodarowania!
Burmistrz chce wydać 176 900 zł na nowe auto z naszych pieniędzy!

Drodzy Mieszkańcy Iławy! Nie mogę przejść obojętnie obok informacji, która wpadła mi dzisiaj w oczy i — szczerze mówiąc — wydaje się szczególnie problematyczna w kontekście realnej sytuacji finansowej miasta.

Według projektu budżetu na 2026 r. Urząd Miasta chce wydać dokładnie 176 900 zł na nowy samochód osobowy Toyota RAV4 dla pracowników magistratu. To kwota, która dla wielu lokalnych rodzin oznacza spłatę rat kredytu, remonty domów czy pomoc dzieciom w edukacji.

👉 Zapytałem: po co? Odpowiedź urzędu brzmi, że stare auto (Avensis z 2008 r., 17 lat i prawie 400 000 km) jest awaryjne i „nie nadaje się do bezpiecznej służby w terenie”. OK, ale:

❗️ Administrowanie publicznymi pieniędzmi to nie jak wymiana auta prywatnego, gdzie kupujemy to, co nam się podoba – tutaj decyzje powinny być transparentne, ekonomiczne i oszczędne.

❗️ Toyota RAV4 za prawie 177 tys. zł? To ma być „konserwatywne” rozwiązanie? W wielu przypadkach można znaleźć auta służbowe tańsze i wciąż niezawodne, albo choćby wspierać mobilność przez wypożyczalnię czy leasing, gdy potrzeby są doraźne.

Gdzie priorytety?
➡️ Mamy ostro rosnące koszty życia.
➡️ Mamy zadłużenia samorządowe.
➡️ Mamy inwestycje, które dopiero co były przecież na cenzurowanym, bo „za drogie”.
➡️ Ale „nowe auto dla magistratu” nagle staje się priorytetem?

🤨 Czy naprawdę każdy urzędnik musi latać nową terenówką na każde spotkanie czy kontrolę? A może część z tych wyjazdów dałoby się organizować sprawniej, intensyfikując współpracę z innymi instytucjami lub łącząc zadania w ramach jednej delegacji?

🚗 W dodatku …
To nie jest auto ratownicze, strażnicze ani pojazd służb kryzysowych — to zwykły samochód administracyjny. I chociaż urząd twierdzi, że taki zakup jest „bardziej ekonomiczny niż kilometrowe rozliczenia prywatnych aut”, nie przedstawiono analizy kosztów alternatywnych.

📢 My, mieszkańcy, powinniśmy domagać się jasnych odpowiedzi:
✔️ Dlaczego akurat taki model auta?
✔️ Czy rozważano tańsze alternatywy (np. leasing, wynajem długoterminowy)?
✔️ Jaki jest koszt utrzymania tego auta w kolejnych latach?
✔️ Kto będzie je użytkował najczęściej?

Nie chodzi tu o krytykowanie burmistrza z automatu — ale z punktu widzenia gospodarności i szacunku dla naszych pieniędzy ta decyzja wygląda co najmniej podejrzanie i nieprzemyślanie.

📍 Pytam wprost:
Czy nasze miasto stać na takie wydatki, kiedy realne potrzeby społeczne są tak duże?
Czy auto służbowe ma być symbolem statusu urzędników, czy narzędziem do efektywnej pracy?

Odnośnie wpisu numer: 48148

Lotnisko...
Już 30 lat temu gadano o różnych miejscach pod Iławą.
Bywało, że lądowały te kukuruźniki, a nawet te bez silników, szybowce. Jednemu takiemu zdarzyło się, że nie miał ciągu powietrza, więc wylądował na polu w okolicach Gramot.
No i zleciało się chłopstwa dla sensacji, by go obejrzeć. Patrzą i pytają pilota, ile on ma metrów. Jest odpowiedz: 20. Było zdziwienie, że taki ciężki a się trzyma w powietrzu. A pilot odpowiedział, że chodzi o długość skrzydeł, a nie wagę szybowca.
Takie oto mamy pomyłki.

Odnośnie wpisu numer: 48146

No ten kolejny burmistrz zrobi tunel pod torami na Wyszyńskiego 🤣
Powstaną nowe drogi, lotnisko, koleje gondolowe i dokupi rowery miejskie.
To będzie włodarz nad włodarze.
Z jeden strony hejter a z drugiej grzeczny uczesany chłopczyk.
Znamy tego [...] oj znamy.

Odnośnie wpisu numer: 48117

Nie za bardzo rozumiem w jaki sposób burmistrz, wójt czy starosta miałby użyć jakich narzędzi, aby ulżyć lokalnym przedsiębiorcom na swoim terenie samorządowym. Przejrzyjmy się.

Składki ZUS nie zależą od niego.
Składki zdrowotne też nie zalezą od niego.
Podatki dochodowe PIT/CIT też zależą od rządu, czyli skarbówki.

Co pozostaje? Podatek od budynku i ziemi pod nim? Tu skala daniny jest proporcjonalnie niewielka.
Co zatem sensownego może konkretnie zrobić lokalny włodarz?
Jakieś pomysły?

Odnośnie wpisu numer: 48111

Nikt ci nie odpowie.
Nowy dyrektor biblioteki miejskiej ma swoją wizję i koniec.
Nic innego nie ma znaczenia.

Odnośnie wpisu numer: 48132

Poprzednik to mnie akurat nie obchodzi. Poszedł w swoją stronę i, jak widać, ma się dobrze.
Ale, jak czytam ten twój wpis [...] to oczy z orbit wychodzą.
Poprzednik miał nas zadłużać, a twoja patronka Lejmanowicz bierze kredytu 5,5 mln zł tylko w jednym roku 2026.
Chore jest, owszem, ale kupowanie [...] kosmicznie drogich samochodów ciężarowych w komunalce, która za chwile straci wiarygodność kredytową. Czy to nie grozi w końcu komornikiem?
Ten Masny to kiedyś pełnił funkcję prezesa? Umie policzyć koszty? Ile ten samochód kosztował? Milion? Więcej?
Tu się odgrywa prawdziwy kabaret, najprawdziwszy.

Lokatorzy szybciej mogą trafiać na bruk. Niepokojący projekt zmian w spółdzielniach mieszkaniowych!

Rząd znowu szykuje zmiany typu "komuno wróć". Poprzednią nowelizację ustawy pchano bez konsultacji społecznych, z jednym posiedzeniem komisji, na które nie zaproszono spółdzielców ani nawet parlamentarnego zespołu ds spółdzielczości mieszkaniowej.

• Projekt ustawy, zamiast wzmacniać społeczny charakter spółdzielczości, osłabia go centralizując władzę, ograniczając prawa członkowskie i tworząc trwałe nierówności w dostępie do praw mieszkaniowych.

• Walne zgromadzenie zastępowane zebraniem przedstawicieli. Projekt dopuszcza powrót do modelu, w którym decyzje podejmują nie wszyscy członkowie, lecz wybrani przedstawiciele. To odejście od ideału demokracji bezpośredniej, przywróconego w 2007 r. po to, by zwiększyć kontrolę członków nad spółdzielnią.

• Rada nadzorcza bez limitu kadencji. Projekt wprowadza kadencyjność zarządów spółdzielni, jednak rady nadzorcze, które sprawują nad nimi kontrole, mogłyby pełnić funkcje bez ograniczeń. To prosta droga do utrwalania układów i osłabienia nadzoru nad zarządem.

• Odebranie członkom wpływu na zadłużanie spółdzielni. Projekt zakłada, że decyzję o maksymalnej wysokości zobowiązań finansowych spółdzielni podejmować będzie rada nadzorcza, a nie walne zgromadzenie. Zdaniem Tomasza Błeszyńskiego to poważne ograniczenie wpływu członków na decyzje, które bezpośrednio obciążają ich budżety.

• Brak możliwości przekształcenia prawa lokatorskiego we własność. Projekt przewiduje, że w nowych inwestycjach spółdzielczych lokatorskie prawa do lokali nie będą mogły być przekształcane w odrębną własność. Tworzy to grupę mieszkańców, którzy, mimo wieloletnich opłat, nigdy nie staną się właścicielami swoich mieszkań. To tworzy dwie kategorie mieszkańców: tych, którzy mają perspektywę własności, i tych, którzy są jej pozbawieni.

• Likwidacja mechanizmów "drugiej szansy". Nowelizacja znacząco osłabia ochronę osób, które znalazły się w przejściowych trudnościach finansowych. Projekt usuwa przepisy pozwalające dłużnikom zachować prawo do lokalu po spłacie zaległości jeszcze przed zakończeniem postępowania sądowego, a także odzyskać utracone lokatorskie prawo po spłacie całości długu. W praktyce osoba, która czasowo straci płynność finansową, może zostać eksmitowana bez możliwości odbudowania swojej sytuacji. To rozwiązanie sprzeczne z ideą społecznego charakteru spółdzielni.

• Nielimitowane roszczenia o dopłaty do wkładu budowlanego. Uchylenie przepisu wygaszającego roszczenia po 3 miesiącach od oddania budynku do użytkowania oznacza, że dopłaty będzie można egzekwować nawet wiele miesięcy później. Wzrost kosztów inwestycji zostanie przerzucony wyłącznie na członków.

Spółdzielcy! Protestujmy masowo przeciwko kolejnym zmianom!

Największe osiągnięcie inwestycyjne tego rządu przez 2 lata?
Zmiana nazwy partii.
Największe osiągnięcie infrastrukturalne tego rządu przez 2 lata?
Zmiana nazwy zwalczanego lotniska.
Niebawem ze wstydu będą zmieniać nazwiska.

Odnośnie wpisu numer: 48103

Było 36 zł, jest 46 zł - to jakieś 27%. Ostatnia zmiana ceny była 3 lata temu, wszystko wokół wzrosło o 300 procent przez ostatnie lata inflacji.

Fakt, podwyżka to podwyżka. Tylko zwróćcie uwagę - poprzednik Ryszczuk zadłużył gminę, wszystko było w agonalnym stanie. Za chwilę byłaby katastrofa. I żadne tancerki pierzaste tego by nie przysłoniły… Bawmy się całą noc, a rano zęby w ścianę. Takie było motto poprzednika z chorym kultem jednostki.

Te budynki, ludzie klaszczą, kilku tęskniących, ale otwórzcie oczy, on nic nie postawi, on nic nie potrafi… Trzeciej drogi już nie ma, to gdzie się teraz dostawi? Dajmy ponaprawiać, zobaczmy co się wydarzy, co z tego będzie, a nie negacja na wszystko.

Ale Wiesiu (Aniu) nie martw się. Myślę, że wszyscy damy sobie radę. Jest lepiej, nie dajmy się Tuskowi. Doczekajmy do wyborów.

Odnośnie wpisu numer: 48123

[...] Burmistrz może przedłożyć uchwałę radnym do głosowania, ale radni zawsze mogą ją odrzucić, bo to oni decydują co ma być robione w tej gminie. Ale za każdym razem wszystko zatwierdzają na niekorzyść mieszkańców.
Zobaczymy niebawem gdy będą prosić o głosy przy następnych wyborach, wtedy będziecie mogli im wszystko wygarnąć.

Co się dzieje w Zespole Szkół Lubawa?
Dyrektor za zwolnieniu lekarskim.
Drugi raz z rzędu nie otworzono klasy pierwszej branżowej w zawodzie "elektryk" z praktyką na warsztatach szkolnych.

Szczury w markecie Biedronka przy ulicy Ostródzkiej w Iławie. Haha!
Ale to mało powiedziane.
Zobaczcie co się dzieje w Biedronce przy Smolki.
Sprawdźcie jak tam przechowywany jest towar od zaplecza - na dworze, pod gołym niebem. Zwróćcie też uwagę, jak składowane są odpady.
To jest dopiero kryminał żywnościowy!
[...]
Ejże Sanepid! Gdzie jesteście?!!!
Dużych nie ruszacie? [...]

I potwierdziły się przypuszczenia.
Kilkoro radnych z PiS zagłosowało zgodnie z życzeniem Burmistrza za podniesieniem wszystkim mieszkańcom Iławy podatków lokalnych.
A jeszcze kilka miesięcy temu byli przeciw.
Co się zmieniło?
Co mogło wpłynąć na zmianę przez nich zdania?
No bo przecież nie zatrudnienie córki radnej Rudnickiej w ratuszu, co?

To dzień, który skłania do refleksji nad losem tysięcy Polaków dotkniętych represjami, internowaniem i niesprawiedliwością czasów sowieckiego komunizmu w Polsce.

W sobotę 13 grudnia br. 2025 przypada 44. rocznica wprowadzenia stanu wojennego w Polsce (1981), jednego z najtragiczniejszych momentów w najnowszej historii naszej Ojczyzny.

Spotkajmy się wspólnie na modlitwie, by oddać hołd Ofiarom stanu wojennego, wyrazić wdzięczność za ich odwagę oraz zachować pamięć o tych, którzy w imię wolności i godności ponieśli najwyższą cenę. Niech nasza obecność będzie świadectwem patriotycznej jedności i troski o prawdę historyczną, przekazywaną kolejnym pokoleniom.

Zapraszamy na uroczystą Mszę świętą w intencji Ofiar Stanu Wojennego, która odbędzie się w sobotę 13 grudnia o godz. 17:00 w parafii pw. św. Andrzeja Boboli na Lipowym Dworze w Iławie.

Odnośnie wpisu numer: 48118

Radni są jak dzieci w szkole podstawowej.
Żaden z nich nie potrafi się przeciwstawić, wszyscy jak jeden mąż są jednogłośni. Szkoda tylko, że zawsze na niekorzyść mieszkańców.
Ta Rada oraz ta Pani Burmistrz to cyrk na kółkach. Ale jak to mówią: [...]. Lepiej byłoby odejść teraz niż być wywiezionym na taczkach.

Odnośnie wpisu numer: 48121

No a kto tę uchwałę dał radnym gminy do głosowania?
Gdyby Burmistrz Beata Lejmanowicz nie wniosłaby na sesję Rady Gminy, to by projektu uchwały nie głosowali.
Tyle w temacie.
Masny - szyja, Halik - głowa, a ona? Hmm, chyba [...]

Odnośnie wpisu numer: 48105

Sytuacja w szpitalu to ponura parafraza hasła onegdaj Strajku Kobiet:
"Nigdy nie będziesz szła sama" ... rodzić na SORze!
Bo będą z tobą leżeć połamani z wypadków drogowych, chorzy w trybie nagłym, a nawet pijani i naćpani awanturnicy, których mimo wszystko przywieziono tutaj, bo ani w Iławie ani w Nowym Mieście nie ma Izby Wytrzeźwień.

Odnośnie wpisu numer: 48118

Chciałem przypomnieć, że podwyżki za wywóz szamba to nasi wspaniali radni przegłosowali łącznie z Waszym radnym z Jędrychowa.
I tylko do nich trzeba mieć pretensje.

Czytając popisy byłego już Burmistrza Kisielic Rafała Ryszczuka, wymaga to wielkiego wewnętrznego spokoju.

"Ja pobudowałem. Ja to wszystko załatwiłem. Ja, ja, ja, ja, ja, ja, ja".

To jest przerażające. Potwierdza brzydki charakter, pycha i buta. Każe sobie za wszystko dziękować. To tak jakby dziękować bankomatowi, że mi własne pieniądze wypłaca.

Wielki szacunek dla obecnej Pani Burmistrz Lejmanowicz, którą cechuje skromność i pokora... Kisielice pięknieją a tak czyściutko to nigdy nie było.

Odnośnie wpisu numer: 48117

Zawsze można liczyć na mocny ubaw na anonimowym Forum Kuriera.
[...]
Że jak? Wyjaśnij, bo chyba nie nadążam.
Że korki na drogach miasta Iławy spowodują upadek gastronomii?
Serio? Ale w jaki sposób?
Czyżby stoły i krzesła musiały jeździć po całym mieście? Po co?
Czyżby tak słabo przędą nasze lokalne gastronomiczne?

Odnośnie wpisu numer: 48103

Ja krótko w sprawie zaciąganych kredytów i ciągłych podwyżek w Gminie Kisielice.
Jako mieszkańcy wsi płaciliśmy do niedawana za wywóz metra ścieków z szamba 25 złotych, a teraz prezes, ten [...] pan z Susza zrobił nam podwyżkę na 46 złotych za metr.
Jeśli wszystkie decyzje przechodzą przez Panią Lejmanowicz, to znaczy, że ona z tego zrobiła już swoją zasadę - coś wam zrobię, ale to wy zapłacicie za wszystko.
To takie to są teraz mądre rządy, że wypaliła podwyżki za grunty w niebo, za podatki, ciepło, wodę, ścieki i teraz za wywóz szamba prawie o 100 procent w górę? Tyle to by wymyślił Czesio spod sklepu.
Czas się pakować Pani Beato póki wstyd jeszcze nie taki, żeby potem na ulicę nie móc wyjść. Za śnieżynkę i w różkach reniferka na zdjęciach [...] to jeszcze Ci wychodzi, ale reszta to Boże uchowaj tą gminę przed Pani pomysłami.

Słyszę od wielu przedsiębiorców, że sytuacja gastronomii staje się naprawdę bardzo ciężka przez gigantyczne korki w Iławie spowodowane remontem wiaduktu drogowego.
Docierają do nas również informacje, że branża gastronomiczna miała spotkać się z burmistrzem Iławy w sprawie narastających problemów.
— Czy ktoś z Was coś o tym wie?
— Czy takie spotkanie faktycznie się odbyło?
— A może dopiero ma się odbyć?
Dajcie znać — chcę poznać fakty, bo sytuacja przedsiębiorców jest zbyt poważna, żeby ją ignorować.

Składki emerytalne za lata bezprawia przepadną.
Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, pod naciskiem (właśnie: czyim?), wycofuje regulacje, które miały przywrócić sprawiedliwość pracownikom.
Ten rząd to naprawdę zbiorowisko pomyleńców oraz gangsterów.

W szkołach podstawowych miały miejsce egzaminy próbne 8-klasistów w ramach programów nauczania opartych o stosowane podręczniki właściwych wydawnictw, np. Nowa Era.

W Iławie egzaminy próbne nie wypadły najlepiej, m.in. według informacji zwrotnej od Pani dyrektor SP2. Informacja sama w sobie nie napawa entuzjazmem szczególnie w okolicznościach szybko zmieniającej się rzeczywistości.

Argumentacja i porażająca prostota logiki dyrekcji szkoły są szokujące. Pani dyrektor poinformowała, że dzieci miały głównie problemy z rozwiązaniem zadań tekstowych, otwartych (bardzo duża grupa dzieci oddała puste arkusze). Sugestia Pani dyrektor: prośba, aby dzieci więcej czytały…

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z marca 2024 r. (obowiązującym od kwietnia 2024 r.) w klasach IV-VIII szkoły podstawowej - czyli uczniowie biorący udział w egzaminach próbnych ośmioklasisty - uczniowie nie będą mieli obowiązku wykonywania prac domowych zadawanych w czasie wolnym od zajęć dydaktycznych. Wykonanie lub niewykonanie pracy domowej nie będzie oceniane. Dzięki temu rozwiązaniu uczniowie mieli mieć więcej czasu na utrwalanie wiedzy, przygotowanie się do sprawdzianów, czytanie książek, a także, co bardzo ważne, realizowanie swoich pasji i odpoczynek.

Do informacji Pani dyrektor SP2 w Iławie: najwidoczniej rozporządzenie nie działa, a bezrefleksyjny posłuch przynosi efekty, o których Pani dyrektor była nas uprzejma powiadomić...

Zarządzenie jednak nie zwalnia dyrekcji szkół podstawowych ani samych edukatorów z obowiązku animowania i zachęcania uczniów (jacy by nie byli) do pracy w domu i przynajmniej systematyzowania wiedzy wyniesionej z lekcji poprzez sugerowanie rozwiązywania przygotowanych przez edukatorów zadań lub kart pracy. Posiadają bowiem taką techniczną możliwość w ramach systemu Librus. Zadbanie o to, aby dzieci skorzystały z tej możliwości leży po naszej stronie, rodziców.

Oczekuję od dyrektorów wszystkich szkół podstawowych w Iławie bardziej krytycznej postawy wobec administrowanych placówek i personelu pedagogicznego. Rodziców natomiast zachęcam do refleksji nad jakością relacji z dziećmi na rzecz ich dobrej i godnej przyszłości.

Byłem oddać krew w punkcie przy szpitalu powiatowym w Iławie.
Po oddaniu krwi należy mi się "posiłek regeneracyjny", a dostałem paczkę orzeszków, mały batonik i kubek do kawy/herbaty.
I tym mam się zregenerować?
Jak tak dalej pójdzie to nie będzie komu oddawać tej krwi.

OSTRZEŻENIE!

Na pewno znacie temat „terapeuty od uzależnień”. [...] To skazany były szef Mazowieckiego Stowarzyszenia Psychologicznego, który nękał i groził swoim pracownikom aż został uznany przez sąd za winnego.

Cytat: "Najpierw cię wypierdolę, a potem wypieprzę".

Dziś – mimo wyroku – zmienił nazwisko i znów przyjmuje pacjentów jako „terapeuta uzależnień”, choć nie figuruje w rejestrze certyfikowanych specjalistów prowadzonym przez Krajowe Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom.

[...] Dziennikarze mediów warszawskich ustalili, że "Konrad Czarnecki" nazywa się teraz "Konrad Górny".

Swoje usługi reklamuje na kilku stronach internetowych, m.in.
psychopomoc.online
psychologowie.waw.pl
konrad-gorny.pl

Z informacji na tych stronach wynika, że terapie prowadzi teraz pod adresem na stołecznej Pradze Południe oraz w Iławie przy ul. Ostródzkiej [...]

Odnośnie wpisu numer: 48068

Biblioteka Miejska w Iławie zmieniła nazwę?
Ale po co?
Czy teraz wszystko będą zmieniać? Szyldy, pieczątki i takie tam?
Ile to będzie kosztować?

Najciekawszych smaczków nie publikujemy od razu.
Czekają na [...] [tajemnica kuchni].
A niektóre trafią najpierw do gazety papierowej.
Dziękujemy odważnym sygnalistom.
Nie martwicie się o anonimowość danych. Poufność gwarantowana.

Głośno o sporze pomiędzy Burmistrzem a drużyną piłki ręcznej w Iławie.
[...]
Dyskusje trwają, pojawiają się różne opinie i spojrzenia na sprawę – jedni patrzą na to przez pryzmat inwestycji, inni przez pryzmat decyzji administracyjnych.
Jedno jest pewne: mieszkańcy zasługują na pełną transparentność i dialog, który doprowadzi do jasnych, uczciwych rozwiązań. Warto pamiętać, że w centrum całej sytuacji powinna być przede wszystkim korzyść dla miasta i jego społeczności.
Trzeba śledzić rozwój wydarzeń, licząc na konstruktywne porozumienie i wyjaśnienie wszystkich wątpliwości.

Śmiech w próżni, czyli jak zgubić siebie wśród ludzi

„Myśl starożytna, stale poszukująca prawdy, nie bez powodu wierzyła, że przygotowaniem do nieśmiertelności jest śmierć…” — ta idea brzmi dziś jak ironiczna wskazówka obsługi naszej duszy. Bo czy nie jest tak, że współczesny człowiek — uzbrojony w smartfona, kalendarz online i iluzję produktywności — umiera już za życia? Nie metaforycznie, ale zwyczajnie: tracąc siebie w pośpiechu, w atomowych porcjach uwagi, rozproszonych wśród powiadomień, spotkań, feedów i pseudo-komunikacji.

Ludzkie narzekania na krótkie życie są może rzeczywiście mylne — nie dlatego, że życie jest wystarczająco długie, lecz dlatego, że przestało być nasze. Seneka — chrześcijaństwem inspirowany w interpretacjach wielu późniejszych myślicieli — pisał: „Nie otrzymujemy krótkiego życia, lecz je skracamy; nie jesteśmy w niego ubodzy, lecz marnotrawni.” Te słowa brzmią dziś jak zimny prysznic dla cywilizacji, która próbuje zmieścić całą wieczność między 8:15 a 8:30, w drodze na tramwaj.

W epoce antycznej śmierć była bramą, próbą generalną przed nieśmiertelnością. Dziś jest raczej przerwaniem transmisji. Umieramy więc wcześniej, ale wolimy tego nie zauważyć; szybki scroll ekranu przypomina szybkie wypieranie — „nie teraz, później”, jakby dusza była wiecznie odkładaną aktualizacją.

Surrealizm współczesności polega na tym, że rozmawiamy coraz więcej, a komunikujemy coraz mniej. Stoimy obok siebie jak figury w śnie: twarze są, ale spojrzeń brak; słowa są, ale znaczeń brak; kontakty są, ale więzi brak. I tak, w absurdzie codzienności, wymieniamy się informacjami jak roboty, jednocześnie usilnie udając, że jesteśmy ludźmi.

Śmieję się nad tym cicho — melancholijnie i stoicko, z odrobiną sarkazmu: bo być może to właśnie szybka droga cnoty, o której wspominała starożytność, polega dziś na zwolnieniu kroku. Nie na zdobyciu jeszcze jednego lauru, projektu, certyfikatu MBA, lecz na odzyskaniu chwili milczenia. Może paradoksalnie nieśmiertelność znajduje się nie po śmierci, lecz w życiu nieśpiesznie przeżytym — jak herbatnik zanurzany w herbacie zbyt długo, aż zacznie się rozpadać — ale za to pełnym smaków, struktur i kruchej, efemerycznej obecności. Może więc warto na moment umrzeć dla biegu — i narodzić się dla bycia.

Suplement: "Dociekający prawdy starożytni mędrcy nie bez przyczyny wierzyli, iż śmierć jest przygotowaniem do nieśmiertelności. Że niepotrzebnie uskarża się rodzaj ludzki na zbyt krótki czas życia, tego uczą nas wielcy mężowie poprzez swoje wielkie dzieła: aż nadto szybki jest bieg cnoty, by potrzebowała ona długiego wieku. Niczyjej dojrzałej cnoty nie zgasi przedwczesna śmierć. Żyje ona dalej – i to życiem prawdziwym i trwałym. Cnota zasługuje na wieczność; dusza, która całą sobą jakby przylgnęła do cnoty, nigdy nie ginie, którą to prawdę niezachwianie głosi zarówno wiara katolicka, jak i boskie oraz ludzkie pisma. Oto przed oczyma naszymi jawne tego świadectwo.”

Odnośnie wpisu numer: 48099

Rząd rozwali szpitale do zera. Miliardy z budżetu znikają, więc teraz zrobią skok na nasze zdrowie.
Aż 10,3 miliarda złotych mniej na szpitale i system ochrony zdrowia Polaków w przyszłym 2026 roku.
Będą jeszcze dłuższe kolejki do lekarzy specjalistów, będą ograniczenia leków refundowanych, będzie mniej kasy na operacje zaćmy i diagnostykę obrazową.
Wyciekł tajny dokument Ministerstwa Zdrowia!
[...]
Szok, proszę Państwa!
W naszych szpitalach w Iławie i Nowym Mieście - dramat!
[...]

Odnośnie wpisu numer: 48102

To co się dzieje w kraju, w naszych małych miejscowościach, gdzie już nawet dzieci biją bezdomnych na śmierć - to ewidentną wina polityki społecznej naszego Państwa.
Pieniądze się rozdaje, głosy się kupuje, a ludzie nie znają wartości pieniądza i go nie szanują i się z nieróbstwa wykolejają. Skąd na to wszystko brać? Ludzie ciężko pracujący płacący podatki utrzymują tych nierobów. Leczą się za nasze pieniądze, bo oni przysłowiowej złotówki na składki zdrowotne nie zapłacili. Rozdawnictwo doprowadza do zguby.

Pani burmistrz Lejmanowicz informuje mieszkańców Gminy Kisielice, że ustala deficyt budżetowy na rok 2026 w wysokości ponad 8 milionów 300 tysięcy złotych.
Informuje mieszkańców także, iż deficyt ten sfinansuje przychodami pochodzącymi z zaciągniętych pożyczek i kredytów w kwocie ponad 5 milionów 300 tysięcy złotych.
Pani Beato, dlaczego w tak krótkim czasie sama Pani sobie zaprzecza? Tak niedawno atakowała Pani poprzednika za kredyty a teraz zaciąga je Pani pełnymi garściami w wysokościach do tej pory niewidzianych w tej gminie. Kiedy Pani jest prawdziwa?
Ile zostało z wyborczych obietnic o oszczędzaniu i stabilizowaniu budżetu gminy?
A może jest tak, że dopiero teraz zrozumiała Pani co i jak w tym samorządzie i zwyczajnie udaje, że tamtego opluwania nie było?

Czy chcecie życiorys [...] z domu [...], która teraz, gdy skatowała własne dziecko broni się tym, że była "wychowywana przez matkę tyrana"?!
Opowiem Wam jakie miała dzieciństwo!
Opowiem Wam jaką była królewną w domu!
[...]
To ja kurde odbierałam ją ze żłobka.
To ja wiem co się działo za ścianą tego domu.
To dla mnie jest chore, że ta sucz oskarża matkę za wychowanie, która dała jej cudowne życie.
[...]
Sprawdziliście ojca dziecka? Czemu opieki nad małoletnim synem nie dostał on, tylko dostał brat?

Uśmiech mechanicznego Sfinksa

Ludzki umysł — ten dziwaczny archipelag myśli — działa nie jak chłodna maszyna statystyczna, lecz jak poeta, który zapomniał, że jest poetą. Z niewielu przesłanek tworzy ogień znaczenia, z ograniczonych obserwacji — teorię, a z fragmentów świata — wyjaśnienie, które czasem okazuje się piękniejsze niż sam świat.

Sztuczna inteligencja natomiast jawi się jako smutny skryba w bibliotece bez okien: przesuwa w palcach zwoje cudzych słów, miesza je, mieli, przestawia — aż z cudzych utworów powstaje hybrydowy tekst, niby nowy, a jednak dziwnie znajomy. Można się wtedy śmiać (melancholijnie) i wzruszać ramionami (stoicko), bo technologia jest jak iluzjonista, który sam wierzy we własne sztuczki.

W ten sposób „plagiatowe oprogramowanie” nie tyle tworzy, ile naśladuje. Naśladuje z zapałem i komiczną powagą, która wzbudza raczej pobłażliwość niż zachwyt. To nie twórca, lecz echo w korytarzu świadomości; nie ogień, lecz odbicie ognia w metalowej powierzchni maszyny. A jednak to echo może nas skłonić do refleksji, jak powiedział Heraklit:
„Natura lubi się ukrywać.”

Może to, co nazywamy twórczością, jest tylko odkrywaniem tego, co zakryte? Może człowiek jest raczej badaczem tajemnicy niż jej autorem? A może cała ta dyskusja to tylko kolejna scena z absurdalnej sztuki, w której dwie istoty — człowiek i jego myśląca proteza — patrzą na siebie z lekkim sarkastycznym uśmiechem, próbując udawać, że rozumieją sens wzajemnego istnienia.

I w tym uśmiechu — być może — pojawia się prawdziwa inteligencja: nie ta sztuczna, nie ta ludzka… lecz ta ironiczna.

Odnośnie wpisu numer: 48097

To już mnie nie przeraża. Przeraża mnie to, że niektórzy nie mogą milczeć a to robią.
Z całym szacunkiem i zupełnie bez żartów, bo z tego żartować nie wolno, ale jakim cudem ktoś, kto jednego dnia znajduje się w szpitalu w stanie zagrażającym życiu, następnego dnia zostaje z niego zwolniony w stanie dobrym? [...]

Wraca proceder, który był znakiem rozpoznawczym poprzednich rządów Tuska.
W szpitalu personel pomocniczy znów ma zostać wypchnięty do firmy zewnętrznej. Zrozpaczeni ludzie proszą o zainteresowanie się tą sprawą.

Odnośnie wpisu numer: 48097

Jakże trafne spostrzeżenie.

Przyznam się Panu, że mnie też to przeraża. Przeraża mnie nie tyle przemoc nielicznych, lecz milczenie tak wielu — to milczenie, które unosi się nad światem, miasteczkami, lokalnymi społecznościami, jak niewidzialny pył, osiadający na ramionach przechodniów, gdy ci odwracają wzrok, udając, że nie widzą.

Mamy więc paradoks: mała grupa ludzi wrzeszczy, potrząsa światem, a reszta — w swej majestatycznej ciszy — tworzy grubość powietrza, przez którą dźwięk krzyku się nie przebija. Czyż nie przypomina to wielkiego teatru marionetek, w którym sznurki nie są w rękach władców, lecz w dłoniach milczących widzów?

Jak rzekł Arystoteles: „Człowiek jest istotą polityczną” — a zatem istotą współobecną, rezonującą, wzajemnie się kształtującą. Jeśli więc ktoś mówi, a ktoś inny milczy, czy obaj nie uczestniczą w tym samym akcie? Ten pierwszy modeluje świat słowem lub czynem; ten drugi — zgodą lub obojętnością.

W tym świetle milczenie staje się nie tyle brakiem dźwięku, ile subtelną formą działania. Stoicki uśmiech podpowiada, że świat zawsze był niedorzeczny — że nawet nasze wysiłki by go naprawić mogą przypominać naprawianie zegara przy pomocy wideł — a jednak warto próbować. Melancholia zaś dodaje, że każda próba jest trochę spóźniona, lecz mimo to konieczna.

I tak stoję pośrodku tego cichego karnawału absurdu: z ironicznym półuśmiechem i niewygodnym przekonaniem, że może lepiej być nieskutecznym krzykaczem niż skutecznym milczącym.

Przeraża mnie nie tyle przemoc nielicznych, lecz milczenie tak wielu.

Odnośnie wpisu numer: 48084

Chodnik nieposypany — ścieżka ironicznego przeznaczenia

Wracam z wieczornych zakupów. Niby zwyczajne wydarzenie, a jednak staje się metafizyczną pielgrzymką po granicy asfaltu i absurdu. Chodniki odśnieżone i posypane piaskiem istnieją tylko tam, gdzie oko kamery je zauważy i oczywiście pańskie oko; poza tym obszarem są jak obietnice wyborcze — ulotne, niewidzialne, paradoksalnie nieobecne.

Czy idąc po jezdni, jestem jeszcze pieszym, czy już poetą? Czy stąpam po drodze publicznej, czy po Kantowskiej kategorii niemożliwości? Stoicy mówiliby: zaakceptuj to, czego zmienić nie możesz. Cynicy dodaliby: a jeśli możesz — tym bardziej nie zmienisz. I tak między nimi balansuje człowiek wracający ze sklepu z mrożonym warzywem i rozmrożoną ironią.

Współcześni włodarze miasta — zajęci być może andrzejkowymi dywagacjami nad tym, czy przyszłość posypie chodniki piaskiem sama z siebie — nie wiedzą, że ich milczenie jest równie śliskie jak płyta chodnika, którego brak.

W takich chwilach przypominają się słowa Heraklita: "Na tych, którzy wchodzą do tych samych rzek, napływają wciąż inne wody". Choć w naszym miasteczku rzek nie ma, to metafora jest boleśnie trafna — wchodząc na tę sam chodnik, zawsze trafiam na inną warstwę lodu.

A więc idę — melancholijnie, stoicko, sarkastycznie uśmiechnięty — pogodnie przyjmując to, że chodnik to może nie jest infrastruktura, lecz stan ducha. Bo skoro go nie ma, to może był zawsze tylko projekcją, snem zbiorowym, metafizycznym życzeniem ładu. A gdy wracam z tej podróży po zimowym uniwersum, marzę już tylko o jednym: żeby duch fizyki klasycznej się zlituje — i pozwoli mi dotrzeć do domu bez upadku.

Z ironicznym przymrużeniem oka: Może przy andrzejkowej nocy właśnie ci andrzejkowicze poślizgnąwszy się na nieposypanym chodniku, poczują lodowatą solidarność z tymi, którzy wracali z zakupów i marzyli tylko o równowadze — tej fizycznej i tej społecznej. A jeśli los, lub jak kto woli – karma, zechce sprawiedliwie zakpić, może któryś z decydentów sam doświadczy zimowej geometrii upadku – wtedy nagle wszystkie raporty o oblodzeniu nabiorą priorytetu, a piasek pojawi się szybciej niż protokół ze zdarzenia.

Bo nic tak nie sprzyja refleksji nad naturą chodników, jak kontakt z nimi bezpośredni i poziomy.

Nie podoba mi się opieszałość administracji cmentarzy w zamieszczaniu informacji o pochówku [...].
[...] czasami o jakimś pogrzebie dowiaduję się po pogrzebie [...].
Administracja kasuje pieniądze za pochówek, ale wstawić informację na bieżąco już nie daje rady. Może trzeba zwiększyć zatrudnienie, skoro nie dają rady ogarnąć porządnie średnio jednego czy dwóch pochówków dziennie?
Kiedyś już zwróciłem na to uwagę administracji, odpowiedź: wstawiają [...] dopiero po 10-ciu dniach. Odpowiedziałem: Gdy kwiaty zwiędną...

Droga młodzieży, która pobiła bezdomnych na [opuszczonej] posesji u Pana „kulawego”. Zapewniam was, że w sprawie zbierane są dowody, ponieważ po waszym pobiciu jedna osoba zmarła.

Macie jego krew na rękach i bez znaczenia czy nosicie nazwisko policjanta [...] czy mama pracuje w szkole [...], jego imię będzie was prześladowało, a obiecuję, że napiętnuję to publicznie.

Mordercy!

Pobity bezdomny Jurek tylko zapytał o papierosa jednej z dziewczyn wcześniej w ciągu dnia. W nocy śmiecie nie ludzie przyszli na pustostan wymierzać sprawiedliwość nad bezdomnymi… [...] Bezdomni nikomu nie zrobili krzywdy a śmiecie pobili wszystkich, jeden z nich trafił do szpitala i zmarł na drugi dzień.

Ten człowiek nie zasłużył na śmierć przez swoją bezdomność, nikt nie zasłużył na pobicie. [...] Gwarantuje, że sprawa jest rozwojowa, czekam na zeznania świadków i wyniki badań. Jedno nazwisko i imię jest już potwierdzone, czekam na resztę i udostępnię je publicznie nie zważając na konsekwencje, śmiecie...

Spoczywaj w pokoju, Adam.
Zadbamy o sprawiedliwość, obiecuję.
Jeśli ktoś coś wie, proszę pisać tu kto jest w to jeszcze zamieszany [...]

Odnośnie wpisu numer: 48086

Trzeba podsumować rok pracy PUKu Kisielice.
Miasto wyglądało znacznie lepiej.
Prąd ogarnięty 1,2 mln na 330 tys. zł za poprzednika.
Inwestycja ze środków UE 6,4 mln, z czego gmina dołożyła tylko 790 tys. Firma naprawia drogi tą nową maszyną i szykują się do wywozu odpadów.
Dodatkowo powstała spółdzielnia energetyczna i widać fotowoltaikę.
Impreza dla dzieci "sprzątanie świata" była fajnie organizowana.
I to oczywiście ludzie z PUKu wszyscy pracują ale jednak coś się dzieje.
Nie siedzą na tyłkach.